Nieporuszona
w nieprzeniknionych ciemnościach,
siedzi na tronie i patrzy w dal,
w podziemnym lochu, na bezkresnych włościach,
pani błękitnych lazurytów, królowa Ereszkigal.

Panuje ponad wszystkim, co kiedyś było żywe,
dziś jednak martwe, bez ducha, doznaje tam kary,
za rzeką Hubur*,
w państwie Kurnugia* po kostuchy płodnym żniwie,
prowadzi żywot na wpół obłąkany, nijaki i szary.

Siedem murów otacza jej stolicę ziggurat*
i siedmiu strzeże jej stróży demonów,
ze wszystkich stron rzeka Eufrat ją otula
jak siedem pieczęci i siedem eonów*1.

Dla ludzkiej duszy nie do przebycia,
zamknięta, złowroga, skryta i pełna tajemnic.
Starucha śmierć oddziela ją od światła życia
i nic jej czasu i losu nie zmieni.

Wtem, galla* Namtar* przed tronem swej pani staje,
przynosi nowe nieprzewidziane wiadomości:
- Oto przed stróżem Netim*,
przy bramie Ganzir* stoi, opuściwszy swe kraje,
cnotliwa bogini Ninszubur, w całej swej okazałości.

Strażniczka i pani wschodnich rubieży,
posłanka, sukkal* i wierna druhna boskiej Inanny.
Swój ból i swe cierpienie przy matce chce uśmierzyć
na znak, że i krąg ziemski jest jej na zawsze poddany.

Królowa wstaje powoli z tronu i dziewicę wita:
- Patrz, siedmiu stróży mnie strzeże, siedem demonów.
Swej władzy jestem pewna i honorów syta,
bezduszni oni i bez serca, jak siedem eonów*2.

Ninszubur pokłon złożywszy, ze łzami padła władczyni do nóg.
- Weź wszystko, co posiadam,
lecz zaklinam, wysłuchaj me błaganie!
Sam Enki mnie do ciebie śle — Niech będzie na wieki zdrów!
Co ci matko moja, królowo po martwej Inannie?

- Łaskę mojej pani Inannie, bogini księżyca i niebios okaż,
miej litość w sercu, choć ciężko zgrzeszyła.
Przyszła do ciebie chlubiąc się władzą i pełna bogactw,
jednak siostra to twoja, matko, a i memu sercu na wieki miła.

Królowo Ereszkigal, pani Irkalli, Wielkiego Miasta
i matko moja,
oddaj jej zrabowane insygnia władzy,
jednak... i niechaj w tej kwestii będzie twoja wola!
Wszelako pomnij i rozważ,
jak sobie bez nich na ziemi poradzi?!

- Zamilcz córko!
Siedmiu sędzi podziemia, Anunaki* karę Inannie wymierzyło,
gdyż tron mój z lazurytów i ziemię nieprawnie pożądała.
Choć naga, bez szat przede mną stała, serca jej to nie skruszyło,
pokory nie zna...
A ojcu naszemu Enki niech będzie chwała!

- Wymierz karę, królowo Irkalli... lecz podaruj życie!
Oto woda*, którą Ci Enki śle — obmyj wszystkie części jej ciała.
Okaż swą moc i władzę przez miłosierdzie... obficie,
jakiej Kurnugia po wsze czasy nie dozna i jeszcze nie doznała.

I zapłakała przed matką, aż wezbrał Hubur, prąd rzeki cały,
zalewając swym nurtem krainę cieni i podziemne zaświaty,
przebił się do Eufratu, także w jego deltach wody się rozlały,
niszcząc miasta i wioski ludzkie — Mezopotamii kraj bogaty.

Ereszkigal widząc to, objęła córkę czule,
otarła łzy i przytrzymała w ramionach przez chwilę.
- Dla ciebie jedynej wypuszczę Inannę, złagodzę twe bóle.
Nie ja będę jej katem, nie ja ją zabiję!

Wyprowadź swą panią z Irkalli,
posłuchaj i zważ:
Siedem grzechów obarczy świat
jak siedem plag u siedmiu demonów!
Siedmiu stróży musisz ominąć,
diabelska to straż.
Wypowiem siedem przekleństw,
ważnych przez siedem eonów!

Dla ciebie i pani niebios jako tarczę ochronną,
gdyż bez niej nie wyjdziecie, stracicie tu życie,
powstrzymam szarżę demonów przed zbrodnią!
Spełnij swą misję, córko... ufając mi, bez obaw i należycie.

Ofiar od córki królowa nie wzięła, złożywszy tę obietnicę.
Eufrat do koryt rzeki cofnęła, Inannę wodą życia obmyła
i nie budząc siedmiu śpiących demonów, skrycie
wyprowadziła Ninszubur z piekła, dając jej w darze skrzydła.

- Spójrz, siedem murów otacza mą stolicę ziggurat
i siedmiu strzeże jej stróży demonów.
Na skrzydłach zabierz swą miłą, tam, gdzie Eufrat ją otula.
Nie narusz siedmiu pieczęci, nie przebudź siedmiu eonów!

Październik 2023