W roku 1921 przybyły z Wielkopolski na Śląsk aptekarz, pan Józef Mrozik, dostał upragnioną koncesję na otwarcie nowej apteki przy ulicy Bosackiej, numer dwa w mieście Racibórz, prowincji Górnego Śląska. Wystawił ją Starszy Prezydent tej prowincji.

Pan Józef, zakupiwszy dom i działkę, w którym na parterze znajdowały się pomieszczenia apteczne, przeprowadził się do niego i po paru tygodniach, czuł się w nim, jakby przeżył tam co najmniej pół życia.

Apteka, którą prowadził, zajmowała się przygotowywaniem i dystrybucją wszelkiego rodzaju receptur. Sprzedawał w niej zarówno leki alopatyczne i biochemiczne, jak i homeopatyczne. U niego zakupywano środki pielęgnacyjne oraz bandaże i opaski, kompresy i plastry.

Przeprowadzał też różnorakie zabiegi i badania chemiczne i farmaceutyczne, przepisane pacjentom przez tamtejszych lekarzy.

Pan Józef był wdowcem około czterdziestki, mężczyzną o drobnej posturze i rzadkim blond owłosieniu, skromnym i pracowitym, który unikał towarzystwa ludzi, a szczególnie kobiet. Gdy wścibscy pytali, jakie są tego przyczyny, nie odpowiadał. Spuszczając głowę i skubiąc przy tym koniec zgrabnie przystrzyżonego wąsika, przewracał tylko oczyma, dając do zrozumienia, że nic na to nie można zaradzić, gdyż takie są wyroki boskie. Gdy zaś na niego nadal nastawano, by się określił, podpierał głowę ręką i drżącym i zrezygnowanym głosem powtarzał z uporem „sic fata volunt, sic fata volunt...”.* Zapadał przy tym w stan takiego odrętwienia, że przez następne piętnaście do dwudziestu minut nie można było z niego wydusić ani jednego innego sensownego zdania.

Na ulicy widywano go tylko, gdy wieczorami chadzał do „Restauracji nad Odrą”, w której jadał i zaopatrywał się w prowiant. W soboty już o późnej porze wstępował poza tym do tej samej restauracji na piwo i wtedy też chętnie przebywał dłużej w męskim towarzystwie przy dwóch lub trzech kufelkach. Nikt nie umiał sobie wytłumaczyć tego, jak dawał radę w niedzielę już o siódmej rano brać udział we mszy świętej, w Kościele św. Jana Chrzciciela. Kompani z knajpy bowiem zapewniali wszystkich, że pić nie może. Pan Józef jednak z powagą przystępował co niedzielę do Komunii Świętej i wszystkie kumoszki łamały sobie głowy nad tym, z czego w ogóle mógł się spowiadać?

Poza tym odwiedzał on także regularnie w tygodniowych odstępach zakład barbierski przy ulicy Zamkowej. Strzyc i golić mógł go jednak tylko właściciel zakładu.

Dwa razy w tygodniu przychodził do niego posłaniec z pralni, by odebrać i przynieść pościel i ręczniki, odzież i bieliznę. Gosposię zaś, która ogarniała większy bałagan w domu,  wpuszczał do mieszkania na parę godzin raz na tydzień. Ta sprzątała zawsze pod jego osobistym nadzorem.

I tak czas mijał niepostrzeżenie, lecz także i nieubłaganie... 

Dziesięć lat mieszkał już i pracował w swej raciborskiej aptece. Ludzie przyzwyczaili się do jego obecności i po jakimś czasie nie wzbudzał w nich żadnego bliższego zainteresowania.
I tak prawdopodobnie do śmierci nikt by o nim więcej nie usłyszał, gdyby nie... pewien krótki i niedoszły, ale za to już od początku burzliwie zapowiadający się romans...

Te zdarzenia miały miejsce we wrześniu roku 1931, kiedy do Raciborza przybyła pani Kazimiera Piontek, osoba około czterdziestki, obdarzona nad wyraz impulsywnym temperamentem.

Pani Kazia, świeżo upieczona wdowa, odwiedzając Bosacką aptekę, zaraz zwróciła uwagę na pana Józefa i wszystko wskazywało na to, że odnalazła swą drugą połówkę i nie miała zamiaru już długo wdową pozostać.

Pan Józiu poinformowawszy się, kim jest i co mogłaby do wspólnego pożycia wnieść, także nie pozostał na jej zaloty obojętnym i już od miesiąca je odwzajemniał.

- Dam pani ziółek przedniej jakości, najlepszego sortu. – Oznajmił, ważąc i pakując do torebek pachnący rumianek i szałwię. Pani Kazimiera nie skrywała bowiem chęci bliższego poznania wdowca.
- Jak zawsze panie Józefie.
- Tak, jak zawsze.
- A ile się należy?
- Drobnostka, pani Kaziu. Nie ma o czym mówić. Pójdzie na koszt apteki.
- Nie mogę na to pozwolić. Nie zarobi pan na życie, jak będzie pan tyle rozdawał. To już drugi raz w tym tygodniu!
- Oby tylko wyszło pani na zdrowie.

Pan Józef podał jej pokaźne zawiniątko. Ona zaś kokieteryjnie poprawiając kapelusik i fryzurę, obróciła się na pięcie i powiedziała, przeciągając.

- Ładnie tu u pana w aptece. – Rozwiązała aksamitny szalik i odpięła dwa guziki płaszcza u szyi. – Jak w domu. Przytulnie i miło. Aż chce się usiąść i odpocząć.
- Zaraz usłużę. - Podsunął jej szybko krzesło, które stało przy ladzie pod ścianą.
- Jak teraz usiądę, panie Józefie, to nie będę chciała wrócić do pustego mieszkania. I kogo to będzie wina?
- Chyba nie moja, pani Kaziu!
- Mój Edziu, świętej pamięci, też mi tak zawsze mówił!

Pan Józiu zarumienił się jak nastolatek, ona zaś ciągnęła.

- Edziu, mąż mój nieboszczyk, był bogobojnym mężem i nad wyraz cnotliwym. – Zrobiła głęboki wdech, uniosła oczy w górę i położyła prawą rękę na rozłożystej piersi. – Tak mi jego brakuje.
- Tak, tak... – przytaknął zaraz. – Smutek ogarnia duszę, kiedy ta sama na tym świecie... jak palec, bez drogiej osoby, bez podpory... – z rozrzewnieniem wyraził swe głębokie współczucie.

Zaraz też dodał.

– Ale przecież tak nie musi pozostać, droga pani Kaziu. Człek nie został stworzony do tego, by być eremitą...

Pani Kazia pocieszona jego słowami rozsiadła się wygodnie na krześle, zdjęła kapelusz i położyła go na ladzie, i wyglądało na to, że nie ma zamiaru szybko opuścić apteki. Przynajmniej do czasu, gdy w niej pojawią się klienci, co jednak zawsze następowało od około południa. Wczesnym rankiem bywali prawie zawsze sami. Pan Józef był wtedy zajęty wyborem składników do recept, mieszaniem wszelkiego rodzaju odwarów, wyciągów i nalewek.

- Wieczorami grywał mi na klarnecie... Chopina... – znienacka znowu podjęła temat, pociągając głośno nosem.
- Chopina? – zapytał niespokojnie.
- A..., Chopina może nie... tylko...? Kogo to miałam na myśli? – trochę się speszyła. – Niech mi pan pomoże, uszło mi nazwisko tego znakomitego twórcy. Poproszę też o chusteczkę. Moją, zdaje się, że diabli wzięli... to znaczy... że chyba zgubiłam...

Pośpiesznie wyjął z kieszeni kitla chusteczkę i jej podał.

- Dziękuję – wyczyściła nos. – Jak mu tam było, temu znanemu kompozytorowi?
- Może Mozart?
- Tak, tak, mój panie, grywał mi Mozarta... mój złoty. Pan to jest światowy. Na klarnecie tego ... Mozarta.
- Czytało się to i owo – przyznał pan Józiu wstydliwie. Odstawił na bok białożółtawy proszek bromku amonu, by go rozpuszczając w etanolu nie przedawkować i ciągnął dalej. – Ja sam nie grywam. Nie miałbym jednak nic przeciwko temu, by w przyszłości pójść z panią na koncert... Rozumie się od czasu do czasu, pani Kaziu.

Ucieszyła się, podniosła się z krzesła i chwyciła kapelusz.

- Ale się u pana zasiedziałam. Przepraszam! Zawracam panu niepotrzebnie głowę! A tu praca... i zaraz przyjdą klienci.
- Nie szkodzi. Miło jest spędzić czas z taką cudowną osobą jak pani.
- Ach, teraz doprawdy muszę już iść! Dziękuję! To do widzenia, jutro... jutro znowu do pana wpadnę.

Pani Kazia chwyciwszy torebki z ziołami, wybiegła z apteki, przyciskając te mocno do piersi.
Pan Józef nie powrócił już do mieszania mikstury, lecz pokręcił się po aptece wte i wewte, popoprawiał potrącone przez panią Kazimierę pudełka i słoje.

- Na szczęście nic dzisiaj nie zbiła – powiedział półgłosem do siebie, kiwając potakująco głową.

Obejrzał dwa razy półki przy oknie wystawowym i przy drzwiach. Potem przewrócił wiszący na drzwiach szyld apteki na „zamknięte”, przekręcił klucz w zamku i udał się pośpiesznym krokiem do piwnicy.

- Ciekawe, kiedy znowu przyjdzie? – mruknął do siebie pod nosem, zatrzymawszy się na chwilę w ciemnym korytarzyku. – Rumianku i szałwii  powinno jej starczyć na co najmniej cały miesiąc... moja strata.

Nazajutrz pani Kazimiera przyszła znowu.

- Musiałam przecież zwrócić panu chusteczkę – powiedziała niewinnie. – Dni są teraz ponure, jesienne, listopad się zaczął. Można nabawić się kataru. Niech pan popatrzy, wyprana, świeżutka, że aż pachnie. Niech pan powącha, panie Józiu. Nowy zapach mydła!
- Tak. Przyjemnie pachnie. Niebiańsko... Sam Apostoł Piotr, by się nie powstydził takiej używać. – Wyczytał to w jakiejś reklamie i teraz uważał za stosowne ją tutaj zacytować.
- Mój Boże! Tak mi teraz na myśl przychodzi... – wykrzyknęła nagle. – A jeśli on tam w niebie, panie Józiu, już jakąś ma? Przecież wiadomo, że chłop długo bez baby nie wytrzyma... Nie przebaczyłabym mu tego! Drań! Szuja!
- Ale kto, pani Kaziu?
- No, jak to kto? Mój zmarły mąż, Edziu!
- Ależ pani Kaziu – żachnął się mężczyzna. - Przecież nie w niebie! Tam same czyste duszyczki doznają wiecznego pokoju. Nie może być, by Edziu tam jakąś zbajerował.
- Nie myślałam o niewiastach. Edziu, nie okryłby mnie taką sromotą. Takiego wstydu wśród aniołów. Tylko jakąś anielicę. Taka zołza to by dała radę każdego chłopa na manowce zaprowadzić.
- Nie jest to prawdopodobne, moja droga. Niepotrzebnie się pani zamartwia, pani Kaziu. Anieli są bezpłciowi... To znaczy, że nie ma aniołów ani męskich, ani żeńskich.
- Co pan powiada? – zapytała podnieconym głosem. - I to jest na mur beton pewne?
- Najzupełniej. Jestem aptekarzem. Znane mi są tajniki wszystkich istot bożych, nawet aniołów.

Odetchnęła z ulgą.

- To mnie pan uspokoił. Nie, żebym się bała lub nie ufała Edziowi... Jednakże wie pan, panie Józiu, grzechy są częścią ludzkiej natury. Pan to jest uczony... wybitny... No i widać, też ... prawy.

Pan Józef uśmiechnął się pod nosem. Pomału tracił już cierpliwość, nie mógł jednak tego okazać. Ujmując ją za rękę, by zmienić przebieg rozmowy, zaproponował szybko.

- Pani Kaziu! Albo lepiej Kaziu! Jeśli mogę... przecież mogę Kaziu do ciebie mówić? Kaziu, znamy już się od miesiąca.
- Tak, Józiu – opuściła z zawstydzeniem głowę. – Możesz.

„Czas ponagla”, pomyślał. Przybliżył się do niej, chciał wziąć ją w objęcia. „Trochę przygruba, ale co mi tam. Jak mus to mus. Dla mojej ukochanej zrobię wszystko”...

W tej chwili wszedł jednak do apteki starszy posterunkowy Malecha. Pan Józef, jak oparzony odskoczył od pani Kazi. Poprawił kitel i z nieswojską miną spytał policjanta, czego ten sobie życzy.

Malecha poprosił o jakieś proszki na przeczyszczenie i aptekarz obsłużył go pośpiesznie.
Policjant, wychodząc, puścił znacząco do niego oczko i pan Józef przez chwilę zachodził w głowę, co ten miał na myśli. Znowu podszedł do Kazimiery, która szukała teraz gorliwie czegoś w koszu z aptecznymi nowościami dla pań.

- Kaziu, pozwól się objąć.
- Ależ w żadnym wypadku! – prychnęła Kazia jak kapryśna kotka. Jednak pohamowała się zaraz. - Józiu, miej dla mnie szacunek. Na objęcia będziemy mieć dość czasu... jak zostanę twoją żoną.

Pana Józia aż zatkało.

- Jak zostaniesz moją żoną... – Z trudem opanował głos. – Masz rację, duszko... masz świętą rację.
- Józiku, a może tak byśmy kiedyś wyszli na spacerek?
- A na spacerek... kiedyś? – z trudem wystękał. – Na spacerek... to po ślubie, duszko. Lepiej by nas ludzie teraz razem nie widzieli. Nie chcę, by wzięli cię na języki.
- Ach, ty o wszystkim myślisz – powiedziała zawiedziona. „Na dziś mi starczy”, pomyślała i pożegnawszy się i przesyłając mu tylko ręką całusa, wyszła z apteki.

Pan Józef został sam. Odłożył pośpiesznie przyniesione wczoraj recepty, przeszedł do drzwi wejściowych i popoprawiał trącone przez panią Kazię pudełka, zamknął aptekę i udał się do piwnicy.

Nie zapalił światła, za to stojącą przy drzwiach świeczkę. Emilka nie lubiła elektryczności. Krętymi kamiennymi schodami schodził, przytrzymując się drewnianej, obślizłej z wilgoci poręczy. Głowę musiał na schodach schylać, gdyż strop był tam niski.

Wszedł do dużego i zimnego wnętrza. Prawie po omacku zapalił szereg stojących tam gromnic. Dopiero w ich świetle zobaczyć można było całe pomieszczenie.

W jednym z kątów stał duży drewniany, fryzyjski zegar z ceramiczną tarczą i ręcznie malowanym werkiem. Ten jednak nie chodził. Zatrzymano jego wskazówki na godzinie dwunastej trzynaście. W innych kątach pomieszczenia stały stare, poprzewracane krzesła i rozebrany na części kredens, a za nimi olbrzymie i masywne drewniane skrzynie.

Na środku, na szerokim drewnianym podwyższeniu stała otwarta bogato rzeźbiona trumna. W niej leżały wyschłe już i poczerniałe zwłoki młodej kobiety. Ubrana była ona w bardzo piękną i wykwintną suknię, która jednak z upływem lat pożółkła i złachmaniła. Jej włosy uczesane pośmiertnie w wysoki kok, okalały teraz w nieładzie jej twarz. Z niegdyś pięknej twarzy pozostała tylko sucha, ciemna złuszczona skóra, i nagie kości policzkowe. Na zapadłych już powiekach ułożono kamyki z narysowanymi oczyma. Kość nosowa opadła do wnętrza czaszki, a z zapadłych ust kobiety wystawały pożółkłe zęby i kość szczękowa.

Aptekarz pochylił się nad nią, ujął z namaszczeniem sztywną, ale dobrze zakonserwowaną rękę kobiety i pocałował.

- Emilko, najdroższa! Obudź się. Jestem – wyszeptał.

Nie minęła nawet minuta, gdy nad zwłokami ukazała się biała kobieca postać. Była ona na pół przezroczysta, chuda i wysoka, sięgała aż po sufit. Pan Józef, choć odwiedzał ją prawie co dzień, zadrżał na całym ciele.

- Emilko, niedługo już ją tobie przyprowadzę! Bądź cierpliwa.
- Dlaczego to trwa tym razem tak długo?
- Emilko, staram się przecież. Jednakże muszę być ostrożnym. Nie mogę wzbudzić w nikim żadnych podejrzeń.
- To postaraj się szybciej! – zjawa wrzasnęła, gwałtownie się ku niemu pochyliwszy. Skulił się w sobie, zatkał uszy dłońmi.

Jej matowe oczy zaświeciły się teraz jak u wilka.

– Muszę ją mieć! Nie mogę dłużej czekać! Chyba nie chcesz, by stało ci się coś złego?
- Nie! Postaram się. Następnym razem, gdy przyjdzie ... przyprowadzę ją do ciebie. Przygotuję wszystko, jak się patrzy. Obiecuję.

Upiór uspokoił się, znowu się wyprostował.

- Nie przeszkadzaj mi teraz! Jutro chcę ją mieć! Nie przychodź już bez niej. Zrozumiałeś? – Zaraz jednak też zapytał.

– Powiedziałeś, że jest to wdowa?
- Tak. Straciła męża przed czterema miesiącami.
- Dobrze. Takie lubię. Ich aura jest bogata w smutek i rozpacz. A wspomnienie wylanych łez jeszcze świeże.
- Nie wiem... – zaczął, lecz urwał w pół zdania, jakby się nad czymś zastanawiał. Rozmyślił się jednak po chwili, przełknął ślinę i pomału dokończył. – Nie wiem... czy to będzie jutro, ale przyprowadzę ją do ciebie następnym razem. Zaufaj mi!

Po tych słowach mężczyzna się ożywił.

- A teraz mi ją pokaż! Pokaż mi teraz jej twarz! Tę sprzed piętnastu laty.

- Musisz się przy mnie jak zawsze położyć. To będzie jednak ostatni raz, jeśli jej nie dostanę! Zapamiętaj to sobie!

Mężczyzna położył się posłusznie na podwyższeniu, tuż obok trumny i zamknął oczy. Upiór pochylił się nad nim, wyciągnął długą nogę i przeskoczywszy kant trumny, usiadł na jego piersi. Przygniótł go całym swym ciężarem, chwycił chudymi rękoma za szyję i zaczął dusić. Aptekarz nie mogąc złapać powietrza, otworzył oczy, a mara przybrała postać jego żony.

Widział ją teraz młodą i piękną, taką, jaką ją kiedyś znał, za życia. Wyciągała do niego ręce i prosiła, by z nią zatańczył. Śmiała się głośno, wołała po imieniu. „Józiu, Józiu, chodź do mnie! Gdzie jesteś”?

Nie trwało to jednak długo. Gdy się do niego zbliżyła, posmutniała.

„Dlaczego mi to robisz, Józiu? Dlaczego uwięziłeś tu moją duszę? Czy nie widzisz, jak cierpię”?

W tej samej chwili upiór przestał go dusić i wskoczył z powrotem do trumny.

Pan Józef kaszlał i stękał. Stoczył się z desek na zimną podłogę. Szybko powstał. Złapał się jedną ręką za gardło, drugą bił mocno w piersi, próbując odzyskać normalny oddech. Był znowu sam ze zwłokami w trumnie. Upiór znikł.

- Emilko, nie odchodź! Zostań przy mnie! Nie odchodź... Wiem. Jestem przeklęty na wieki i godny potępienia. Jednakże tak bardzo cię kocham...

Padł na kolana, zwinął się w kłębek i płakał.

- Zostań... zostań, proszę... Zostań ze mną lub weź mnie do siebie...

Następnego dnia wypatrywał on panią Kazię z lekkim podenerwowaniem. Często otwierał w ciągu dnia drzwi apteki, choć było mroźno i wychodził na ulicę lub też wyglądał przez okna wystawy.

Ta odwiedziła jednak aptekę dopiero po trzech dniach. Pan Józef nie ukrywał radości, gdy ją zobaczył.

- Gdzie się podziewałaś, Kaziu?! Już myślałem, że może zachorowałaś?
- Nie, Józiczku. Jestem całkiem zdrowa. Tylko znowu mnie naszła chandra... Zatęskniłam znowu za Edziem. – Wyjęła z kieszeni płaszcza chusteczkę i otarła łzy.
- W takich chwilach nie musisz być już sama. Teraz masz mnie. Kaziu, przygotowałem dla ciebie niespodziankę. – Podał jej koszyczek owinięty w ozdobny papier. – A i na chandrę zaradzi.
- Co to jest?
- Otwórz sama i zobacz.

Pani Kazia niepewnie rozwiązała wstążki i odwinęła prezent.

- Wódeczka? – spytała, wyjmując z koszyka małe buteleczki.
- Tak. Swojaczek. Sam uwarzyłem i trzy razy destylowałem. Przyprawiona ziołami. Wszystko własnej roboty i pierwszej jakości. Prawdziwy spirytusik! Wypijmy, wyjdzie ci na zdrowie.

Zaproponował i wyjąwszy dwie buteleczki, otworzył obie i jedną jej podał. Wypili.

- Mocna – przyznała. – Dobra.
- W piwnicy mam więcej. Może byś ze mną zeszła?
- Aa? No, to ją przynieś sam, Józiu. Po co ja mam tam schodzić?
- No, chodź! Nastawiłem nowy zacier. Właśnie fermentuje. Nie bój się, nic ci się nie stanie.

Pani Kazia odstawiła koszyczek. Pan Józiu zamknął drzwi apteki na klucz, był jakiś taki podekscytowany, zauważyła. Jemu z trudnością udawało się to skrywać. Wyciągnął przed siebie lewą rękę i pokazywał nią drogę do piwnicy, prawą poklepywał z nerwów swój bok.

- Tędy.

Zapalił z ociąganiem świeczkę i przeprowadził Kazimierę przez wąski korytarzyk. Już w drzwiach piwnicznych czuć było dość silny i ostry, drażniący oczy i płuca zapach formaliny.

- Światło się zepsuło. Uważaj na głowę, bo stropy są niskie i na schody, bo kręte – tłumaczył kobiecie i kiwał na nią nerwowo ręką.

Pani Kazimiera cofnęła się bowiem w tym czasie o krok. Schodzili właśnie na dwa pierwsze schody, gdy zawołała.

- Józiu, powietrza mi potrzeba! Szybko na górę!

Wybiegła z piwnicznego korytarzyka, przez wąski korytarzyk do pomieszczenia dla klientów. Otworzyła drzwi wejściowe od apteki. Wzięła głęboki wdech, wymachując przy tym energicznie prawą ręką.

- Udusić można się od tych aptecznych zapachów, Józiu!

Józek jak najszybciej pogonił na górę za nią. Był zaskoczony nagłym obrotem wydarzeń i bardzo zawiedziony.

„Cholerne babsko”, pomyślał.

Pani Kazia jednak już zawróciła i wyszła mu naprzeciw.

- Kaziu, to tylko formalina, środek antyseptyczny i odkażający. Potrzebny jest do konserwacji i przechowywania preparatów. Przyzwyczaisz się. Zatkaj sobie nos.
- Już mi jest lepiej, możemy znowu zejść.
- To dobrze – ucieszył się szczerze.

Zaraz też zeszli na nowo schodami na dół i stanęli na środku mrocznego pomieszczenia. Pan Józef zostawił tam towarzyszkę i zapalił świeczką stojące nieopodal gromnice. Cały czas ręce mu drżały, a co jakiś czas ciałem jego wstrząsał lekki dreszcz. Pani Kazia przyłożyła otwartą dłoń do oczu i na wpół je zakryła, by szybciej przyzwyczaić się do piwnicznego półmroku.

W pomieszczeniu piwnicznym zrobiło się jaśniej. Pomału świece chwyciwszy ogień, zapłonęły równomiernym i silnym płomieniem. Aptekarz jakby zapomniał, że nie przyszedł tu sam. Klęknął teraz przed trumną, jakby chciał się pomodlić i chwyciwszy rękę martwej kobiety, zaczął budzić upiora.

- Przyprowadziłem ją – wyszeptał. Pocałował zwłoki w czoło.

Pani Kazia o dziwo, nie była zaskoczona tym, co zobaczyła. Z doświadczenia wiedziała, co dalej nastąpi i stała spokojnie w wyczekiwaniu. Długo przygotowywała się na to spotkanie.

Zaraz też, po pocałunku mężczyzny nad zwłokami martwej kobiety pojawiła się zjawa. Upiór w mgnieniu oka urósł do rozmiarów piwnicy i zobaczywszy ją, rzucił się w jej kierunku. Odskoczyła w tej samej chwili na bok. Mimo to poczuła bolesne ukłucie w prawym ramieniu. Aż zasyczała. Zdążył ją zranić swym ostrym jak brzytwa pazurem.

Martwiec cofnął się, poirytowany.

- To nie jest żadna wdowa! Poza tym czuć ją czosnkiem i cebulą!

To, co się teraz stało, nastąpiło bardzo szybko.

Pani Kazia dwoma sprawnymi ruchami zrzuciła z siebie płaszcz. Do całego jej ciała poprzywiązywane były pędy czosnku i cebuli. Zrywała je i rzucając na podłogę, rozdeptywała żelaznymi obcasami. I tak cała piwnica napełniła się w mgnieniu oka zapachem świeżego czosnku.

Martwiec zawył! Jego nozdrza płonęły żywym ogniem. Próbował zakryć je rękoma.

Pan Józef zaskoczony zawołał.

- Co się tu dzieje?

Oszalały z bólu upiór chciał rzucić się teraz na niego.

- Zapłacisz mi za to! – krzyknął.

Nie zdążył, gdyż pani Kazia wydobywszy spod bluzy, z podtrzymywanej szerokim pasem kabury pistolet, stanęła w pochylonej do przodu pozycji i w mig wyciągnąwszy obie ręce, strzeliła nim pięć razy. W magazynku broni miała srebrne naboje. Te utkwiły w ciele upiora, tak, że natychmiast stracił on swą przeźroczystość. Zwijał się teraz z bólu i wył, jednakże jeszcze nie zniknął.
W tym samym czasie usłyszeli odgłosy biegnących po schodach ludzi. Do piwnicy wpadli starszy posterunkowy Malecha i posterunkowy Proszke, a za nimi inspektor Kokoszka z hiszpańską machetą* i jeszcze jeden policjant z młotkiem i wielkimi na całą dłoń gwoździami.

Malecha i Proszke trzymali w rękach pokaźne worki z makiem. Błyskawicznymi ruchami zaczęli go rozsypywać po kątach.

Upiór zamarł w bezruchu zdezorientowany nową dla niego sytuacją. Rzucił się na mak. Jak oszalały zaczął go zbierać.

Inspektor Kokoszka tylko na to czekał, doskoczył do trumny, rozwalił jej boki paroma cięciami machety i następnym cięciem z wielkim zamachem odrąbał za jednym razem głowę trupa. Zwinnie chwycił ją w ręce, obrócił twarzą do dołu i włożył umarłej między nogi. Policjant z młotkiem przybijał już zwłoki do trumny.

Upiór wijąc się w agonalnych konwulsjach i wyjąc z całych sił piskliwym głosem, zrobił się znowu na pół przeźroczysty i po niecałej minucie znikł.

- Co się tu dzieje? Co to znaczy? – krzyczał podekscytowany aptekarz. Nadal nie rozumiał, skąd tu się wzięli policjanci i co w ogóle robią w jego piwnicy.

Dopiero teraz ktoś na górze zapalił w piwnicy światło. Okazało się bowiem, że trzeba było wpierw naprawić uszkodzone przewody.

- Dobra robota, pani inspektor! – Odetchnął inspektor Kokoszka i zwrócił się do pani Kazimiery z uznaniem. – Nietypowa... Muszę przyznać... Nigdy bym nie uwierzył, gdybym sam teraz tego nie przeżył... Jednak wyjdźmy już stąd, bo się uduszę. Weźcie też pana Mrozika.

Policjanci chwycili aptekarza pod pachy i ciągnęli do wyjścia. Ten opierał się ze wszystkich sił, nadal nie rozumiejąc, co się stało. Na górze roiło się od funkcjonariuszy.

Pani Kazia chwyciła się za ramię i znowu syknęła. Z ramienia płynęła krew, choć rana na szczęście nie była głęboka.

- Jesteście ranni?

- To tylko małe draśnięcie pazurem...

- Pokażcie.

Inspektor spojrzał na ramię.

- Zagoi się – pani Kazia odpowiedziała spokojnie i pochyliła się, by podnieść z podłogi swój płaszcz. – Jedna wódeczka za dużo... Nie powinnam była pić przed pracą... i to na pusty żołądek... Ale hopla, wyjdźmy stąd, bo się udusimy.

- Każę zaraz zadzwonić po felczera. Musi to zobaczyć. Jeszcze się zakazi, czy też co innego...
- Nie trzeba – odpowiedziała. – Jesteśmy w aptece. Poradzę sobie... Sama zdezynfekuję... na koszt mego niedoszłego, pana Józia.

Oboje zaśmiali się.

- Zabezpieczcie miejsce zbrodni i przeszukajcie wszystkie pomieszczenia. – Rozkazała pani Kazimiera, gdy do piwnicy wszedł sierżant.

- Tak jest! – Zasalutował.

Tego, co potem zaszło, nikt nie przewidział.

Na Komendzie Powiatowej Policji wrzało! Wszyscy byli poruszeni i to nie tylko tą akcją. Oprócz trumny z denatką znaleziono jeszcze inne ofiary, którymi wypełnione były stojące w piwnicy wielkie skrzynie.

Sprawa nabrała rozgłosu. Reporterzy oblegali komisariat.
Zabezpieczono szczątki i kości około dziesięciu osób, które należały prawdopodobnie do rodziny żony pana Mrozika. Te przywiózł on ze sobą z Wielkopolski.

Post mortem próbowano zidentyfikować także i inne ofiary. Było ich z trzydzieści z samego Raciborza, w tym cztery wdowy, których zaginięcie zgłoszono w ostatnich dwóch latach. Zabezpieczono pozostałe po nich rzeczy osobiste. Jedną z ofiar była przyrodnia siostra inspektora Kokoszki.

- Pozostali są dla nas jeszcze zagadką – wywodził się Malecha. – Wydaje się, że większość należy do bezdomnych i włóczęgów.

- Dlaczego zabijał wpierw wszystkich, a potem tylko wdowy? – pytali się policjanci.
- Dzięki temu, że upiór zmienił swe upodobania, trafiliśmy na ślad aptekarza. – Ocierał łzy Inspektor, wspominając siostrę. - Ewusia bowiem prowadziła pamiętnik. Z jej zapisków wywnioskowałem, że pan Mrozik dowiedziawszy się, że została wdową, okazał jej żywe zainteresowanie. Był też ostatnią osobą, o której pisała... Dlatego sprawdziliśmy kontakty innych wdów.
- Ale jak mógł w ogóle tam żyć i pracować. Musieliśmy nałożyć maski i do dziś wietrzymy piwnicę.
- Już dawno stracił węch...
- A upiór? Skąd wiedzieliście, że chodzi tam o upiora?
- Ja sam nigdy bym tego nie odgadł. Podobny przypadek zdarzył się w Opolu. Skontaktowałem więc panią inspektor Kazimierę Piontek i ona mnie przekonała. Zresztą, nie wierzyłem jej, choć miała podobne przypadki zaginięcia wdów. Warto było jednak spróbować. Pani inspektor zajmuje się niewyjaśnionymi do końca precedensami z pogranicza zjawisk paranormalnych. Zna się na tym, trzeba jej przyznać... – Pokiwał głową z uznaniem.

Policjanci cieszyli się wyjaśnieniem okoliczności zaginięcia wdów i unieszkodliwieniem upiora. Jeszcze długo rozmawiano o pani inspektor z Opola i o kolegach, którzy jej pomogli. 

Po trzech tygodniach odbył się cichy pogrzeb pani Emilii Mrozik i jej rodziny. Msze żałobne za nich i za pozostałe ofiary odbyły się w Kościele św. Jana Chrzciciela. Ciała złożono jednak do grobów na cmentarzach poza miastem i tylko prokuratura miejska wiedziała gdzie. Chciano bowiem uniknąć pielgrzymek ciekawskich po miejskich cmentarzach.

A pan Józiu spędzał teraz czas za kratkami, zamknięty w celi śledczej i czekał na wyjaśnienie sprawy i proces.

Załamywał ręce.

- Emilko. Emilko najdroższa! Zabrali mi ciebie. - Pobladł przy tych słowach na twarzy, a na jego czole pojawiły się drobne krople potu. – Jak będę teraz bez ciebie żyć?
 

Przypisy:

* - tak chce los

* - macheta – duży i bardzo ostry nóż do krojenia mięsa

Grudzień 2022