W pewnej wiosce żyła bardzo stara kobieta. Mąż jej i wszystkie dzieci, krewni i pociotkowie już dawno poumierali: Mąż ze starości, najstarszy syn poszedł na wojnę i nie wrócił, trzech młodszych synów przez zarazy, epidemie i choroby. Jedna córka umarła z głodu, druga się utopiła, trzecia zginęła w wypadku. Krewni zostali zamordowani lub sami popełnili samobójstwa, a pociotkowie odeszli z tego świata z innych błahych lub mniej błahych powodów.

Mimo to przez całe życie wiodło jej się dobrze. Żyła dostatnio, gdyż miała duże gospodarstwo i liczną trzodę.

Tak została sama.

Ludzie już od lat zazdrościli jej bogactwa i powodzenia w interesach, więc teraz cieszyli się skrycie, że doczekała się takiego końca. Nikt z nich nie wiedział, ile ma lat i jak długo już żyje. Ba, ona sama od dawna przestała je liczyć, gdyż nie miał kto jej składać życzeń urodzinowych, a z biegiem lat zapomniała ich dokładną datę.

Ludziska szeptali za jej plecami:

- Jak długo ma zamiar jeszcze żyć? Jak umrze, Sołtys rozpisze ziemię do podziału. Gospodarstwo w tym czasie podupadnie, będzie można wszystko tanio odkupić.

Tak więc nikt w wiosce nie chciał się nią zająć.

Ze starości trudno było jej się już poruszać i rzadko wychodziła teraz z domu. Gospodarstwo zaczęło faktycznie, tak jak to wieśniacy przewidywali, podupadać.

- Nie może tak dłużej być! Bydło i trzoda duszą się w oborze i chlewie, konie kopią w stajni belki i dziczeją, kury w kurnikach padają jak kaczki, pies zdycha na postronku pod płotem, a kot w worku topi się w sadzawce. Boże stworzenia cierpią, a ja nie mam sił, by temu zaradzić.

Nie namyślając się dłużej, wstała z łóżka, ubrała się i podreptała ostrożnie do zagrodzeń. Wypuściła wszystkie zwierzęta na wolność, psa spuściła z postronka, kota wyłowiła z sadzawki i wyjęła z worka.

- Idźcie w świat, byście mogły przeżyć.

Te rozbiegły się zaraz po polach, szczęśliwe, że wreszcie ktoś się nad nimi ulitował.

Znowu minęło parę lat. Nikt ją w tym czasie nie odwiedził, nikt nawet się o nią nie zapytał.

Kobieta widząc, że śmierć się jej nie ima, postanowiła polepszyć swą kondycję fizyczną i mentalną i znowu zająć się gospodarstwem. Przede wszystkim, znowu cieszyć się życiem. Tak też zrobiła. Zaczęła się codziennie gimnastykować, medytować i zdrowo odżywiać. Czytała książki i słuchała muzyki. Po jakimś czasie mogła już bez problemu wstać z łóżka, a potem i wyjść na dwór. Jej zdrowie się polepszyło. Rozejrzała się za swą trzodą i kurami.

Na płocie siedział jakiś kogut. Nie mogła go poznać, ale pomyślała: „Mój płot, to i mój kogut. Do wioski dość daleko, nie może być, by jakiś obcy tu przyszedł”.

Dziwnie się prezentował, rosły, wypasiony...

Podeszła do niego.

- Niech będzie pochwalony ...

Kogut przerwał jej w połowie zdania.

- Pochwalony, matulu? Tak się już od dawna nie mówi.

Zaraz też zapytał.

- Lepiej wam, matulu?

- A lepiej. Czy my się znamy?

- Tak. Kogut Karol. Nie poznajesz?

Spróbowała sobie przypomnieć.

- Kogut Karol ... Karol? A tak, już wiem. A ile masz już lat? Niemożliwe, byś nie poszedł na rosół!

- Nie wstawaliście matulo, to i na rosół nie poszedłem. A czasy się zmieniły. Sterydy brałem, to i zmężniałem. I jestem na antybiotykach. Przez stację doświadczalną przeszedłem... No, a teraz czytam filozofów...

Nie wiedziała, co to sterydy i dlaczego na antybiotykach, ale pomyślała, że koguta pytać nie wypada. A stacje doświadczalne i filozofów, to wolała przemilczeć.

- A bydło, trzoda i konie? Jak się im powodzi?

- A, dobrze matulu, że pytacie... nie wszyscy przeżyli. Masowo ich pozabijano. Kazano im się rozmnażać i doczekali się licznego potomstwa. Tylko że potomstwo nie było w najlepszym zdrowiu! Szkoda gadać! Długa historia: fermy, maszynowy ubój, krematoria!

- Ach tak... – Spuściła głowę i nie śmiała o nic więcej zapytać. Jakiś czas milczeli. Coś strzyknęło jej w biodrze.

- Muszę usiąść. Pozwolisz?

- A usiądźcie. Nie jesteście już pierwszej młodości. Tu na ławeczce.

Podreptała powoli do ławeczki i usiadła. Słoneczko przygrzewało już dość mocno. Szło na lato. Kogut sfrunął z płotu i przykucnął obok niej na poręczy. Ona zaś wypytywała go dalej.

- Jak ci się powodzi, Karolu?

- Studiuję, dużo czytam i piszę! O nędzy filozofii, o straconym kapitale i o tym, jak my koguty zostaliśmy pokrzywdzeni przez Matkę Ewolucję! O tym, że zmian genetycznych nie chcieliśmy, a teraz musimy znosić ich skutki. Odszkodowań się domagamy! Zmiany systemu! Nowego ładu! Przejścia na inną powierzchnię świadomości dla wszystkich zwierząt, współuprawnienia i dialogu między gatunkowego, współudziału w decyzjach politycznych i równego podziału dóbr doczesnych. Przede wszystkim jednak godnego traktowania, równości i braterstwa. A jeśli nie, to pójdziemy na barykady!

„Historia lubi się powtarzać”, pomyślała starowinka.

- Tak, tak, znam to już skądeś – potwierdziła. - A gdzie są ludzie z wioski? W polu?

- A gdzieżby! Kto by chciał? Po chałupach siedzą!

- Niemożliwe!

- To nie znacie matulu najnowszych wiadomości? Wieśniacy teraz na polach pracować nie chcą! Maszyny za nich to robią. Postęp technologiczny! A ci pokupowali sobie komputery i pozakładali internet! Przeglądają stronki i newsy, wstawiają ikonki i smiley lub grają w innych światach. A Sołtysa z wioski przegonili...

- Doprawdy? Przecież pilnował porządku! Jak im teraz bez niego?

- A jakoś żyją. Siedzą w chałupach przed komputerami dzień i noc, czipsy jedzą i popijają kolą. Jacyś tacy niezdrowi, otępiali, walczą z otyłością. Wielu jest na prochach. Całkiem legalnie, jak się zdaje... Nie gadają już ze sobą jak kiedyś... Chorują na depresję i inne choroby psychiczne, ... a nikt już nie umiera ... Jak widma krążą po wsi...

Matula spuściła głowę.

- To moja wina. Zaniedbałam ich i za długo trwałam w bezczynności. Muszę się znowu wziąć do pracy.

I Matula Śmierć wstała z ławki.

- Przejdę się po wsi – oznajmiła.

Tak też i zrobiła. I znowu ludzie zaczęli umierać: Mężowie ze starości, najstarsi synowie poszli na wojnę i nie wrócili, młodsi synowie przez zarazy, epidemie i choroby. Niektóre córki poginęły z głodu, niektóre się potopiły i niektóre zginęły w wypadkach. Krewni zostali zamordowani lub sami popełnili samobójstwa, a pociotkowie odeszli z tego świata z innych błahych lub mniej błahych powodów.

Grudzień 2022